Bol je uobičajen simptom kod pacijenata sa MS, a studije koje su ispitivale prevalencu bola kod pacijenata sa MS-om su prikazale različite rezultate od  29% to 92%, dok je meta analiza objavljenih podataka istu procjenila na oko 63%.

Kao hronično neprijatno senzorno iskustvo, bol se smatra potcijenjenim simptomom multiple skleroze. Pacijenti sa MS ocjenjuju bol kao jedan od najonesposobljavajućih simptoma njihove bolesti. Bol je čest simptom koji utiče na kvalitet života, svakodnevne aktivnosti, san, kao i radnu sposobnost.

Procjena prevalence bola i faktori rizika za bol kod pacijenata sa MS variraju usljed neujednačene definicije kako samog bolnog sindroma, tako i različitostima među samim grupama pacijenata i dizajna studija.

Sama nekonzistentnost u prezentaciji bolnih sindroma I njihovom opisivanju su često kamen spoticanja za istraživače. Pokušava se obuhvatiti i definisati tipična klinička prezentacija hroničnog bolnog sindroma karakterističnog za MS, da bi se optimizovao i terapijski plan. Nije rijetkost i prisustvo različitih bolnih sindroma i njihovo preklapanje u pojedinačnom pacijentu.

Velika italijanska studija, kao jedna od najvećih u ovom polju je uključila oko 1700 pacijenata i rezultati studije su pokazali da 43% pacijenata imaju ili su imali bolni sindrom, te da same godine, trajanje bolesti, tok samog MS-a i nivo onesposobljenosti koreliraju sa istim. Uticaj faktora rizika u literaturi je nekonzistentan, pa tako su neke studije pokazale da trajanje bolesti nema uticaj na bol, kao ni polna razlika. Ali se konzistentno izdvaja da je nivo onesposobljenosti povezan sa učestalošću hroničnog bola. Takođe je interesantno i da je sam bol faktor rizika za pogoršanje bolesti kod pacijenata sa MS.

Iako najčešće neuropatski bol u samoj osnovi, kompleksnost prirode bola zahtijeva multimodalan pristup za adekvatan tretman. Psihijatrijski komorbiditeti mogu doprinositi samoj pojavi bolnih sindroma, ali se smatra da ne utiču na njihovu evoluciju. Sa druge strane, fizičko stanje i stepen onesposobljenosti pacijenata može doprinositi pogoršanju bolnog sindroma na duge staze, kao i urušavati kvalitet života. Najčešće pacijenti sa MS prijavljuju bol u ekstremitetima, bol u leđima, glavobolje, među kojima često trigeminalnu neuralgiju.

Iako prisutan u oko dvije trećine pacijenata, podaci iz literature pokazuju da se oko 15% pacijenata liječi terapijom za hronični bol. Najčešće propisivana terapija jeste terapija neuropatskog bola, pa su najčešći: gabapentin, pregabalin, duloksetin i amitriptilin. Zapadna Evropa koristi u značajnom procentu i kanabinoide za terapiju bola u sklopu spasticiteta, kao i ostale spazmolitičke ljekove. Sa druge strane prikazano je da oko 60% pacijenata koristilo i NSAIL u tretmanu svojih bolnih simptoma.

Adekvatne randomizovane kontrolisane studije koje ispituju terapiju bola kod pacijenata sa MS-om i dalje nedostaju. Nažalost, to se očitava i kroz sam tretman bola kod pacijenata sa MS-om u ambulantama, koji je nesistematizovan.

Ono što jeste preporuka, s obzirom na nedvosmisleno visoku prevalencu bola, posebno neuropatskog bola, a relativno nizak procenat pacijenata koji se tretiraju, jeste da bi rutinski bi trebalo pitati pacijete o tome da li imaju bolne simptome i procjenjivati da li postoji neuropatski bol. Posebnu pažnju bi trebalo posvetiti pacijentima sa oštećenjima u sezornom funkcionalnom sistemu, sve u cilju bolje dijagnostike ali i tretmana ovog onesposobljavajućeg simptoma.